Ze staat daar… alsof ze nooit is weggegaan.

Haar blik recht vooruit, maar zonder echt te zien.
Leeg, stil, bijna los van de wereld.
Haar natte haren hangen zwaar langs haar gezicht,
alsof ze net uit iets is opgestaan… of ergens uit is teruggekeerd.

De lucht voelt zwaar.
De stilte te diep.
Alsof het bos zelf luistert.

Haar kleding vervaagt in de mist, versleten, vochtig, bijna één met de omgeving.
Geen begin. Geen einde. Alleen aanwezigheid.
Tussen de bomen hangt iets onzichtbaars.
Geen beweging, maar spanning.
Alsof alles wacht.

Als een echo die nooit helemaal verdwijnt.
Dit is geen ontmoeting.
Dit is een aanwezigheid.
Dit is het moment waarop stilte iets wordt.

Een donker, cinematografisch kunstwerk vol mysterie, spanning en een bijna bovennatuurlijke rust.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall