Ze houdt de rozen vast… alsof ze iets levends beschermt.

Haar ogen gesloten, haar gezicht rustig.
Geen angst, geen verzet alleen een stille overgave aan wat er is.

Het rood van de rozen brandt tegen de koude wereld om haar heen.
Warmte. Leven. Gevoel.
In een plek waar alles verstild lijkt.

Achter haar staat iets dat niet verdwijnt.
Niet vijandig. Niet zacht.
Maar aanwezig.

Een hand dichtbij, bijna beschermend… of juist herinnerend.

Takken sluiten zich om haar heen.
Scherp. Verstrengeld. Onontkoombaar.
Alsof de wereld haar vasthoudt.

Dit is geen angst.
Dit is acceptatie.
Dit is leven en verlies in hetzelfde moment.

Een intens, symbolisch kunstwerk waarin schoonheid, kwetsbaarheid en het onvermijdelijke samenkomen.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall