De man die ik ooit papa noemde…
is nu iemand die ik niet meer ken.

Hij staat daar. Alleen.
Niet ver weg…
maar ook niet dichtbij.

Zijn gezicht zie je niet echt.
Alleen een silhouet.
Alsof de tijd hem langzaam heeft uitgewist.

Hij kijkt ergens heen…
maar niet naar mij.

Misschien denkt hij na.
Misschien voelt hij niets.
Misschien weet hij het zelf ook niet meer.

De wereld om hem heen is koud en leeg.
Strepen. Scheuren. Sporen van wat ooit was.
Net als herinneringen die vervagen.

Wat overblijft is stilte.
Dit is geen afscheid.
Dit is afstand die langzaam is ontstaan.
Dit is iemand verliezen… zonder dat hij echt weg is.

Een ingetogen en emotioneel kunstwerk over herinnering, afstand en wat er overblijft wanneer iemand vervaagt in je leven.

Dit kunstwerk is beschikbaar in verschillende uitvoeringen en formaten.
Ontdek alle opties via mijn partners:

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall