Een bleek gezicht stil en bijna onnatuurlijk perfect.

De huid glad als porselein.
Kalm. Uitdrukkingsloos.
Alsof alle emotie diep onder het oppervlak verborgen bleef.

Een diepe scheur loopt over het gezicht
En breekt open rond één oog.
Niet gewelddadig… maar breekbaar op een manier die voelbaar blijft hangen.

Rond het hoofd sluiten donkere stenen vormen zich samen
Als resten van een muur
Of een ruimte waaruit niemand volledig ontsnapt.

Tussen de scheuren groeien kleine rode bladeren en bloemen.
Zacht tegenover het verval.
Alsof leven langzaam terugkeert naar iets dat gebroken werd.

De achtergrond blijft zwaar van rook en schaduw.
Alles voelt stil en afgesloten.
Alsof het beeld zweeft tussen herinnering en droom.

Toch leeft er iets in de breuken.
Niet alleen schade…
Maar ook de kracht om zichtbaar te blijven ondanks alles wat scheurde.

Een surrealistisch en melancholisch kunstwerk over identiteit, breekbaarheid en schoonheid die ontstaat vanuit verval.

Beschikbaar in meerdere formaten en materialen via mijn partners.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall