Twee kinderen staan gescheiden door een oude bakstenen muur,
Maar hun stilte lijkt elkaar nog steeds te bereiken.

De jongen kijkt, hard en afstandelijk,
Terwijl het meisje voorzichtig dichterbij leunt,
Alsof ze woorden zoekt die nooit uitgesproken mochten worden.

De smalle steeg, verweerde muren en het koude zwart-wit geven het beeld een zware melancholie.
Geen schreeuwende emoties.
Alleen de pijn van afstand, misverstanden en gevoelens die verborgen blijven.

Toch zit er iets kwetsbaars in hun blikken.
Een stille verbondenheid die sterker voelt dan de muur tussen hen in.
Alsof ze elkaar kwijt zijn geraakt zonder ooit echt afscheid te nemen.

Het werk balanceert tussen jeugdige onschuld en emotionele afstand, gevangen in een rauwe, filmische sfeer vol stilte en spanning. Een surrealistisch zwart-wit werk over gemis, stilte en de pijn van onuitgesproken gevoelens.

Verkrijgbaar als fine art print en wanddecoratie via mijn partners.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall