Twee mannen zitten zwijgend op de koude grond
in een enorme verlaten ruimte vol met afval.
Boven hen hangt een bleek licht,
alsof de hemel zelf langzaam verdwenen is
en er alleen nog een lege opening heeft achtergelaten.

De donkere wanden voelen als de resten van een ingestorte wereld.
Afgebroken stenen, vuil en vergeten objecten liggen verspreid over de bodem,
als stille sporen van iets dat ooit leefde, bouwde en geloofde in morgen.

De figuur in rood brengt een zachte breuk in de grauwe kleuren.
Niet fel genoeg om hoop te worden, maar net sterk genoeg om nog menselijkheid te voelen
tussen alle stilte en verval.

Het beeld ademt geen directe angst,
maar eerder het verdriet van wat verloren ging.
Alsof beschaving hier niet eindigde met explosies of vuur, maar langzaam verdween in stilte, vermoeidheid, leegte en vervuiling.

Toch blijven de ze zitten.
Niet vluchtend. Niet vechtend.
Alleen aanwezig in de laatste echo van een wereld
die zichzelf niet wist te redden.

Een melancholisch werk over verval, overleving en de stille resten van menselijke beschaving met eenzame mensen in een verlaten wereld vol afval.

Beschikbaar als hoogwaardige fine art print en exclusieve wanddecoratie via mijn geselecteerde printpartners.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall