“Hallo pappa… hoe gaat het met je?”

De woorden blijven hangen in de lange, stille gang.
Alsof ze nergens landen.

Een vrouw staat alleen in het zwart-wit licht.
Armen strak over elkaar.
Gesloten. Afwezig.

Achter haar is haar spiegelbeeld.
Vaag. Bijna doorzichtig.
Meer herinnering dan aanwezigheid.

De gang lijkt eindeloos door te lopen.
Strak. Koud.
Alsof elke stap verder weg leidt van wat ooit dichtbij was.

Licht brandt aan het einde van de ruimte.
Fel…
Alles voelt stil hier.
Niet vredig…
maar zwaar van wat nooit uitgesproken werd.

Alsof verdriet zich heeft vastgezet tussen de muren.
Tussen echo’s van stemmen die niet meer terugkomen.

Een poëtisch en cinematografisch kunstwerk over verlies, herinnering en het verlangen om nog één keer gehoord te worden.

Ontdek alle beschikbare uitvoeringen van dit werk via de links hieronder.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall