Een bleek gezicht vult het beeld, stil en emotieloos, terwijl een beschadigd evenbeeld fluisterd.

Waar de ogen horen te zijn, is een toekomst, een leegte.
Binnen in die leegte verschijnt een verlaten stad onder zware wolken
Met één eenzame figuur die richting de horizon kijkt.

Het contrast tussen het gezicht en het oude masker,
Geeft het beeld een gevoel van gebroken identiteit.
En verborgen herinneringen.

Een hand houd het masker wanhopig vast,
Alsof er iets vastgehouden moet worden dat langzaam verdwijnt.

De donkere lucht en lege skyline,
Versterken het gevoel van isolatie en mentale afstand.
Niet alleen van anderen, maar ook van jezelf.

Een surrealistisch kunstwerk over verlies, innerlijke leegte en de breekbare grens tussen herinnering en werkelijkheid.

Beschikbaar via mijn partners op diverse materialen en producten.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall