Een eenzame vrouw zit stil in het donkere raam van een vervallen muur.

Naakt.
Breekbaar.
Alsof alle bescherming samen met de wereld verdwenen is.

Ze kijkt uit over een verlaten landschap
waar mist en stilte alles hebben overgenomen.

De stenen om haar heen dragen de sporen van tijd en verval.
Scheuren lopen door de muur
als littekens van iets dat nooit hersteld werd.

Aan de rand van het gebouw breekt de wereld open in rook en leegte.
De lucht hangt zwaar boven de ruïnes,
kleurloos en moe van alles wat verloren ging.

De vrouw beweegt niet.
Ze kijkt alleen naar buiten…
alsof ze wacht op een teken dat nooit meer zal komen.

De stilte voelt bijna heilig hier.
Niet vredig…
maar gevuld met verdriet dat groter is dan woorden.

Alsof zelfs de hemel rouwt om wat de mensheid van de wereld heeft gemaakt.

Een donker kunstwerk over verlies, verlatenheid en de pijn van een wereld die
langzaam aan zichzelf ten onder ging.

Ontdek dit kunstwerk in verschillende uitvoeringen via mijn  officiële partners.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall