Een gezicht in de schemering
alsof het eerder herinnerd wordt dan werkelijk gezien.

De ogen gesloten.
Niet slapend…
maar verzegeld door iets dat ouder voelt dan woorden.

De huid lijkt gevormd uit steen en as.
Gebroken lijnen trekken over het gezicht
alsof tijd zelf zijn sporen heeft achtergelaten.

Onder het gezicht lost alles op in mist en schaduw.
Geen lichaam.
Alleen aanwezigheid die blijft hangen in de leegte.

Als een stuk herinnering dat nergens meer bij hoort.

De stilte voelt zwaar hier.
Niet als einde…
maar als iets dat overblijft nadat alles instortte.

Toch blijft het gezicht overeind in het midden van die leegte.
Niet ongeschonden, maar nog altijd aanwezig.

Een surreëel kunstwerk over verlies, overleven en de stille kracht van blijven bestaan na de breuk.

Ontdek dit kunstwerk in verschillende uitvoeringen via onze officiële partners.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall