Een vrouw zit ineengedoken in de stilte
Alsof ze probeert kleiner te worden dan haar gedachten.

Haar lichaam naar binnen gekeerd.
Vermoeid. Stil.
Alsof de wereld te zwaar is geworden om nog rechtop te dragen.

Voor haar verschijnt een gezicht uit de muur.
Gebroken. Verweerd.
Met scheuren die door het oppervlak lopen als oude littekens.

De ogen gesloten,
Alsof het niet kijkt…
Maar begrijpt.

Tussen hen hangt een vreemde rust.
Geen angst.
Geen strijd.
Alleen de stilte van iemand die te lang alleen is geweest met zichzelf.

De ruimte voelt leeg en zwaar van schaduw.
Alsof alles hier draait om wat niet uitgesproken kan worden.

Toch lijkt de vrouw niet volledig verloren.
Alsof de aanwezigheid tegenover haar
Een deel draagt van wat zij niet meer alleen kan dragen.

Een donker en surrealistisch kunstwerk over mentale strijd, eenzaamheid en de stille
Manieren waarop mensen proberen te overleven.

Beschikbaar in meerdere formaten en materialen via onze partners.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall