Een vrouwen gezicht verschijnt uit een zachte grijze stilte.
alsof het langzaam uit steen en schaduw wordt gevormd.

De huid bleek en kalm.
Bijna onaangetast.
Alsof rust nog steeds probeert te blijven bestaan.

Wild. Onrustig.
Alsof gedachten langzaam openbreken in het zwart.

Zwarte tranen druipen naar beneden.
als stilte die te zwaar werd om verborgen te houden.

Haar gezicht lijkt tegelijk aanwezig en verdwijnend.
Half zichtbaar.
Half verloren in iets dat groter voelt dan woorden.

Alles in het beeld leeft tussen zachtheid en verval.
Tussen stilte en een innerlijke storm.
Die langzaam naar buiten kruipt.

Een donker kunstwerk over identiteit, mentale strijd en de schoonheid van wat verborgen blijft onder de oppervlakte.

Beschikbaar in meerdere formaten en materialen via mijn partners.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall