Een vrouw staat stil tegen een verweerde muur
alsof ze langzaam onderdeel wordt van het verval om haar heen.

Haar gezicht lijkt half verdwenen
onder lagen van takken, stof en schaduw.

Waar gedachten zouden moeten zijn
Staat een verlaten huis verborgen in haar hoofd.
Donker. Leeg.
Niemand die daar al lange tijd heeft gewoond.

De takken groeien als een nest rond de opening,
Wild en verstikkend.
Herinneringen die zich vastklampen aan wat overbleef.

De lucht achter haar hangt zwaar van storm en stilte.
Alles voelt koud.
En de wereld hier ademt in langzaam verval.

Toch blijft haar houding rustig.
Geen paniek.
Geen verzet.
Alleen de vermoeidheid van iemand die te lang met leegte heeft geleefd.

Het beeld voelt als een plaats waar herinneringen blijven rondspoken.
Waar het verleden nooit volledig vertrekt.
En de geest langzaam een huis voor eenzaamheid wordt.

Een donker en surrealistisch kunstwerk over mentale isolatie, herinneringen en de stille.
Kamers die mensen diep vanbinnen met zich meedragen.

Beschikbaar in meerdere formaten en materialen via onze partners.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall