Hij zit daar… maar hoort nergens echt bij.

Geen gezicht.
Geen naam.
Alleen een vorm die naar binnen keert.

De wereld om hem heen leeft.
Bloemen branden in het donker.
Klein. Fel. Tijdelijk.

Alsof schoonheid weet…
dat ze niet blijft.

Boven hem hangt de maan.
Groot. Stil.
Altijd aanwezig.

Ze kijkt.
Maar zegt niets.
Geeft licht… maar geen antwoord.

Hij zit ertussenin.
Omringd… maar niet verbonden.

Dit is geen leegte.
Dit is bewustzijn.

De bloemen verdwijnen.
De nacht blijft.

Dit is geen verdriet alleen.
Dit is acceptatie.

Een kunstwerk over mens-zijn, vergankelijkheid en de stilte onder een eindeloze hemel.

Beschikbaar in verschillende stijlen, materialen en toepassingen.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall