Onder een donkere hemel zitten twee figuren tegenover elkaar…
stilte tussen hen in als iets eeuwenouds.

De vrouw zit ineengedoken langs een verlaten pad.
Hoofd gebogen.
Alsof gedachten zwaarder zijn geworden dan de wereld zelf.

De grond is kaal en koud.
Een dode boom reikt naar de lucht
als een laatste herinnering aan wat ooit leefde.

Voor haar rijst een enorme aanwezigheid op uit aarde en schaduw.
Geen mens.
Geen standbeeld.

Meer iets gevormd uit verdriet zelf.

Het grote gezicht buigt zich naar beneden.
Niet dreigend…
maar luisterend.

Alsof pijn eindelijk iets gevonden heeft
dat groot genoeg is om haar te dragen.

Een poëtisch en surrealistisch kunstwerk over eenzaamheid, verdriet en de stille aanwezigheid die ontstaat wanneer woorden tekortschieten.

Beschikbaar in diverse uitvoeringen via onze officiële verkooppagina’s.

➡️ Redbubble
➡️ WhiteWall